Translate

Σάββατο, 27 Αυγούστου 2016

Λι Πο - Ματαιότητα

Το-δέντρο-Fusang
“The Fu-Sang Tree” by Leslie Berger

Περαστικός διαβάτης ο άνθρωπος
κι αυτός που πέθανε, πηγαίνει τελικά στο σπίτι του
ανάμεσα στη γή και τον ουρανό, η ζωή, ένα ταξίδι γρήγορο
΄Επειτ' αλοίμονο, σκόνη γενεές των γενεών
Επάνω στο φεγγάρι, μάταια ο λαγός, κτυπά το βότανο
της αθανασίας
Το Fu-sang, το ιερό δέντρο που αψηφούσε το θάνατο
έγινε προσάναμμα στο νέο καιρό.
Καθώς διαβαίνουμε στην άλλη όχθη, τα κόκκαλα λευκάζουν σιωπηλά,
ενώ τα πράσινα πεύκα βυθίζονται στον ερχομό της άνοιξης.
Ρίχνω το βλέμμα πίσω, τίποτα
Ρίχνω το βλέμμα μπροστά, στενάζω,
Σαν τι ναξίζει τάχατες μες στη ζωή ετούτη,
που μοιάζει με ατμό που τον παίρνει ο άνεμος

Διαβάστε επίσης: Λι Πο 

Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2016

Κώστας Κρυστάλλης - Τὸ τραγούδι τοῦ τρυγητοῦ

Μπουκάλι-κρασιού-και-δύο-ποτήρια-με-κόκκινο-κρασί-επάνω-σε-ξύλινο-βαρέλι.
 
Τὸ λέει ὁ πετροκότσυφας στὸ δροσερὸ τ᾿ αὐλάκι,
τὸ λὲν στὰ πλάια οἱ πέρδικες, στὴν ποταμιὰ τ᾿ ἀηδόνια,
τὸ λὲν στ᾿ ἀμπέλια οἱ λυγερές, τὸ λὲν μὲ χίλια γέλια,
τὸ λέει κ᾿ ἡ Γκόλφω ἡ ὄμορφη, τὸ λέει μὲ τὸ τραγούδι:
- Ἀμπέλι μου, πλατύφυλλο καὶ καλοκλαδεμένο,
δέσε σταφύλια κόκκινα, νὰ μπῶ νὰ σὲ τρυγήσω,
νὰ κάμω ἀθάνατο κρασί, μοσκοβολιὰ γιομάτο.
Μὲς στὰ κατώγια τὰ βαθιὰ σὰν μόσχο νὰ τὸ κρύψω,
νὰ τὸ φυλάξω ὀλάκαιρες χρονιές, ἀκέριους μῆνες,
ὥσπου νὰ ῾ρθεῖ μίαν ἄνοιξη, νἄρθει ἕνα καλοκαίρι,
νὰ γύρει ἀπὸ τὴ μακρινὴ τὴν ξενιτιὰ ὁ καλός μου.
Νὰ κατεβῶ μὲς στὴν αὐλή, νὰ πιάκω τ᾿ ἄλογό του,
νὰ τὸν φιλήσω ἀγκαλιαστὰ στὰ μάτια καὶ στὸ στόμα,
νὰ τὸν κεράσω, ἀμπέλι μου, τ᾿ ἀθάνατο κρασί σου,
τῆς ξενιτιᾶς τὰ βάσανα νὰ πᾶν, νὰ τὰ ξεχάσει.
 
Διαβάστε επίσης: Κώστας Κρυστάλλης 

Πέμπτη, 25 Αυγούστου 2016

Ηλέκτρα Στρατωνίου - Παραλογισμός

Γυναίκα-σκαρφαλώνει-σε-τοίχο
 
Πιάσε με!
Θα σε τραβήξω
στα σκοτεινά μου μονοπάτια,
εκείνα που τα τρυγόνια και οι πέρδικες
ξεχάσανε για πάντα.
Πιάσε με!
Θα σε ταξιδέψω
στην άλλη πλευρά του τείχους,
εκεί που ο λογισμός
γίνεται παραλογισμός
και ζει τη δική του αλήθεια!
Πιάσε με!
Θα σε αγκαλιάσω σφιχτά,
για να μη χορεύω μόνη
στην πίστα της ψυχής μου,
εκεί που κόκκινο
και μαὐρο μπερδεύονται
σ’ αναπόφευκτη έκρηξη.
Πιάσε με, κι έλα μαζί μου!
Είμαι παιδί, γυναίκα, άνθρωπος
και φοβάμαι μην το ξεχάσω.
Μην το πουλήσω, μην το μισήσω!
 
Από την ποιητική συλλογή «Στο ναρκοπέδιο του μυαλού» εκδ. ΕΝΤΟΣ, Αθήνα 2011
 
Διαβάστε επίσης: Ηλέκτρα Στρατωνίου 
Πηγή: Ατέχνως